Hayat bir işbirliği sahası değil, kaynakların kıt ve rekabetin ölümcül olduğu sıfır toplamlı bir çatışma alanıdır. Bu savaş tahtasında kendi filtrelenmemiş, zayıf, dürtüsel ve kırılgan halini "doğallık" adı altında sahaya sürmek; düşmana kendi karargâhının savunma haritasını kendi ellerinle teslim etmektir. 

Stratejik oyun teorisinde değişmez bir kural vardır: Öngörülebilir olan oyuncu, her zaman sömürülür. 

Kendi zaaflarını, anlık duygularını ve korkularını masaya döktüğünde "dürüst" olmuyorsun; sadece karşı tarafın sana karşı yapacağı hamleleri kolaylaştırıyorsun.

"Kendin olmak", zırhını çıkarıp savaş alanında çıplak yürümektir. Karşındakiler senin "gerçek özünü" anlamak veya seni takdir etmek için beklemiyor; senin açıklarını bulup kendi pozisyonlarını güçlendirmek, yani alan kontrolü sağlamak için bekliyorlar. 

Senin o çok değer verdiğin "doğal tepkilerin", yetenekli bir stratejist için sadece manipüle edilecek birer veri setidir. 

Gerçek güç, içinden geleni kusmak değil; masadaki duruma, rakibin pozisyonuna ve hedefe en uygun kamuflajı giyebilmek, gereken hamleyi matematiksel bir soğukkanlılıkla yapabilmektir. 

Hayatta kalmak ve kazanmak istiyorsan, "kendin" olmaktan vazgeçip durumun gerektirdiği silaha dönüşmek zorundasın.